Monday, June 26, 2017

HET LEVEN ZOALS HET IS - ESSAOUIRA

Een dag in Essaouira
Veel mensen vragen me wat ik zoal doe op een dag.  Ze zien mooie foto's , zon, strand en uitstappen.  En dat klopt ook helemaal 😂😜, maar in Marokko, zoals eigenlijk ook een 'beetje' in België, moet je altijd rekening houden met 1 sterk vertragende factor. Yep, je raadt het al, de ambtenarij...

En zo komt het, dat een gewone dag er al eens zo kan uitzien... 

                    
article by Marlène Pauly more articles by Marlène HERE
English down



Een dag in Essaouira

Om negen uur vertrok ik, (voor de derde dag op rij) opnieuw naar een afdeling van het kadaster voor een eigendomsattest.  De eerste dag moest het papier aangevraagd worden met de nodige stempels en fiscale zegels.  De twee dag had diegene die er een finale handtekening moest onder zetten net geen zin om naar beneden te komen, en vandaag had ik me voorgenomen niet te vertrekken zonder mijn papier.  
Ik kreeg het nummer 417 in mijn handen gedrukt bij het binnenkomen. 

"Daar moet u zijn" wees de man naast het nummer apparaat, dat te pas en te onpas nummers uitspuwde. "Het nummersysteem is wel buiten gebruik boven de balies" voegde hij er nog aan toe, maar ik moest maar even gaan zitten en het zou wel allemaal in orde komen.  Ik zag de menigte bijeen troepen rond het bewuste loket en hij las mijn gedachte. 
Nee, ik moest op de stoel gaan zitten. 
Ik gluurde naar het nummertje op het etiket van de man langs me.  Het was Ramadan, en dan gluur je per definitie al niet maar ik wilde toch even mijn slaagkansen inschatten. Hij had 414 dus het leek me verstandig om hem in de gaten te houden. 
Regelmatig werd er een nummer geschreeuwd in het Darija en net van de week had ik het nummer 13 (tletach) geleerd. 
Ja, ik kon er niet veel mee, maar toch, enige ondernemendheid bracht me ertoe dat 17 dan zo iets als sebatach moest zijn. 
Vierhonderd? Ik zou het niet weten...

Het was zowat 11 uur toen ik ineens meende mijn nummer te horen. Ik rende naar de balie, excuseerde me dat ik geen Darija sprak en toonde trots mijn nummer 417. 
"Ach", zei de mevrouw, "het is nog niet uw beurt, maar ik zie dat u gewoon wat komt afhalen" 
Ze nam een stapel documenten en grabbelde er onderaan het mijne uit. 
"Het ligt hier al wel even" klonk het vermanend.  "U moet voor zulke dingen niet wachten voortaan!"

Zo, die was duidelijk.

Een dag in Essaouira

11.15 vertrek naar de legalisatie.
Een legalisatie is een kantoor waar men uitermate bedreven is in het neer hameren van zoveel mogelijk stempels op een zo klein mogelijke oppervlakte. Dit gecombineerd met fiscale zegels en handtekeningen. Daarna wordt het hele verhaal netjes neergeschreven in een boek dat de Lieve Sint volgens mij rond 6 december hier komt lenen.

Als ik mijn 'lievelings legalisatie' moet aanduiden dan ga ik zonder twijfel voor deze in de wijk Borj.  De motor achter dit kantoor zijn de vier dames ( ik durf ze niet te fotograferen) die achter de veel te hoge balie op een rij zitten. De eerste neemt het document in ontvangst en deelt berispingen uit wanneer je te luidruchtig bent. De tweede maakt een puinhop van het hele klasseer systeem, de derde leest je verhaal en kijkt of het in aanmerking komt om Uberhaupt de stempels te krijgen en de vierde rondt het zaakje af.
Buiten dit systeem hebben ze onder elkaar ook nog eens de grootste fun en de berispingen voor luidruchtig gelden duidelijk voor hun niet.

Mijn papiertje samen mijn identiteitskaart zaten al lekker in het aanschuifsysteem toen de eerste horde moest genomen worden.
"Zo," zei de derde dame. Ze keek boven haar bril uit naar mij.  "U bent alleen."
"Ja, waarom niet?"
"Er staan hier duidelijk twee namen. We kunnen niets doen!" Mijn dossier was ei zo na zijn volgnummer kwijt.
Nu zou dit nog gelukt zijn tot een jaar geleden, maar ondertussen kan ik er ook aardig wat van.
"Maar mevrouw, het is heel duidelijk dat ik dit alleen kan afhandelen, ik heb het hele verhaal alleen afgehandeld tot dusver, maar als het moet, dan kan ik het dossier mee naar Marrakech nemen wat de hele zaak natuurlijk ontzettend gaat vertragen. U weet toch wel heel zeker dat het zo is, want ik ga met uw verhaal natuurlijk naar de instantie."
LAP! Die lag gevoelig.
"O.k, o.k, we maken hier uw zijde van het verhaal in orde, en dan kan u nog zien wat u doet."
Na vijf minuten stempelen, de nodige zegels en handtekeningen, kreeg ik te horen om na een uur terug te komen voor de finale handtekening.

We klokten af op 12.45.

Een dag in Essaouira

Ik had honger, dus ik  profiteerde even van de gelegenheid om een nieuw zaakje uit te proberen. Om 14 uur stond ik terug bij de legalisatie. Nu achter de te hoge balie om tijd te winnen en omdat ik zag dat de anderen dit ook zo deden...
Het werkte!
14.15 stond ik buiten en probeerde een taxi te pakken naar de Médina. Ik moest rekeningen gaan betalen en die man was er maar tot 15 uur.

Een dag in Essaouira

14.45 stond ik voor de zaak, die wel heel erg gesloten leek.
"Lalalalala" oftewel nee nee nee, zei Hamid, toen ik hem aan de telefoon had. "Het is Ramadan en dan zijn mijn uren anders. Kom over een uur maar terug."

Een uur ... en geen zin in opnieuw een koffie en niet lang genoeg om terug naar huis te gaan....

En dan loop je ineens Djibril en Moussa tegen het lijf en denk je! Jaaa, die winkel staat al lang op mijn lijst om te bezoeken.
Hun shop assistent was een theetje aan't brouwen. Het goedje rook vervaarlijk en Djibril oftewel Gabriel zei dat dit tenminste ECHTE thee was. Van Senegal natuurlijk!
Hun antiek, kunst, snuisterijen winkel (ik laat dit even in het midden) was een welkome onderbreking.
De Senegalezen zijn altijd goed gezind en de verhalen over de bescherm geesten en de dansen met de antieke houten maskers maakten dat het 16.15 uur was voor ik er erg in had.

"Koop nu eindelijk eens wat!" zei Gabriel. "Koop zo twee van die geesten! Die beschermen tegen alles!"
Even dacht ik...'ook tegen de administratie?' maar ach. We hadden het bijna gehad.

Een dag in Essaouira

"Kom niet jammeren als ze er niet meer zijn," riep hij me nog na. "Op is op!"

Ik holde door de overdekte donkere straten naar het winkeltje van Hamid. Hij zou toch niet alweer vertrokken zijn?
Het zonlicht was scherp en de wind joeg fors van Place Horloge naar Bab Doukkala toen ik plots op de Avenue de l'Istiqlal stond.  Wat een wereld van verschil met de donkere steegjes.
Ik rende verder en om 16.45 zat mijn laatste taak erop.

Die boekhouder, die werd naar goede Marokkaanse gewoonte wel naar de volgende dag verschoven.
Er was per slot van rekening nog een zonnige strandwandeling te doen!
Naar huis met de wind langs achter...

More Morocco on
Facebook | Twitter |  Google+ |  Instagram | Website |